Vrouw en Overgang

Vrouw en Overgang is een website die onafhankelijke informatie en ervaring aanbiedt van en voor vrouwen in de overgang.
Wij hebben dit initiatief genomen toen onze overgang ons leerde dat de reguliere informatie onvolledig was, veel verzwijgt, ontkent en vrijwel overal op het internet een commerciële achtergrond heeft.
Het lijkt vaak de bedoeling vrouwen zoveel mogelijk onwetend te houden.

Overgang is meer dan de verschijnselen die in reguliere informatie worden aangehaald. Vrouwen mogen weten wat hun hormonen allemaal kunnen doen als ze in de overgang zijn. Ze mogen weten dat het niet alleen om een opvlieger gaat of een droge vagina. Wij richten ons dan ook op meer bekendheid geven aan wat de overgang is; hoe vrouwen die ervaren en waar ze overal tegenop botsen.
Als we als vrouwen beter weten wat er onder invloed van de hormoonveranderingen gebeurt met lichaam en geest, kan dat een hoop onzekerheid en onnodige angst voorkomen.

Wij gaan uit van de gedachte en van de ervaring dat de meeste vrouwen uitstekend zelf in staat zijn hun weg te vinden, ook vrouwen met meer dan gemiddelde klachten, als ze daarbij de beschikking hebben over:

Het gaat ons erom dat vrouwen er- herkenning krijgen voor hun verschijnselen, waarvan een groot deel in het reguliere nog altijd wordt ontkend.
Belangrijk daarbij vinden wij het daarom dat website en forum vrij zijn en blijven van reclame, commerciële linken e.d.
Dat zijn we ook. Geen belangenverstrengeling.
We zijn om die reden dan ook geen stichting of anderssoortige organisatie, maar een particulier initiatief van twee vrouwen die dit gratis aanbieden aan hen die daar behoefte aan hebben.

We wensen eenieder succes met het beleven van de overgang.

Groet
Vrouw en Overgang

Overgang

 

Overgang

Ik ben in mijn leven regelmatig tegen veel onbegrip en onwetendheid aangelopen, maar de Overgang spande de kroon. Het begon op 37 jarige leeftijd met klachten op de dagen voorafgaand aan mijn menstruatie.
Ik kreeg allerlei klachten en ongemakken die ik nog nooit eerder had gehad, waaronder:

Na de menstruatie verdwenen deze klachten steeds weer. Ze overvielen mij gewoon. Ook werd mijn menstruatie pijnlijk. De huisarts constateerde dat er niets met me aan de hand was. "Overgang dokter?"
"Nee hoor, mevrouw!" Ik had de klachten niet die in hun geijkte rijtje staan en bovendien zou ik veel te jong zijn.

In de drie jaren na dit consult namen mijn klachten toe. Ze hielden inmiddels ook aan tot na de menstruatie. Wat werd ik daar moe van en wat vergde dat een kracht. Vooral omdat ik niet wist wat er met me aan de hand was.
En nog steeds: "Overgang, dokter?", "Nee hoor, mevrouwtje. Dat kan niet. Je hebt de symptomen niet. Je menstruatie is nog regelmatig en je hebt geen opvliegingen en hartkloppingen." Ook de bloedtest was negatief en alle andere onderzoeken waren goed. Dus de diagnose was: lichamelijk gezond.

Ik werd zelfs door de huisarts naar een psycholoog gestuurd met de raad: "Niet aan toegeven hoor! Diep het maar eens goed uit!" Mijn eerste vraag aan de psycholoog was natuurlijk: "Waar niet aan toe geven? En wat uitdiepen?"
Wat een onbegrip. Het overkwam mij gewoon. Ik werd bij tijd en wijle overgenomen door iets. Het enige dat ik wilde was rust. Gewoon rust.
Maar nee, hoor. "Blijven werken, mevrouw. Dat is een goede afleiding voor u."

Ik kreeg er een burn-out bij. Mijn menstruatie cyclus verliep nog steeds regelmatig, maar de klachten waren nu veelvuldig aanwezig. En wat was ik moe!
Na drie maanden rust ging ik weer aan het werk als therapie, maar dat hield ik niet lang vol. Mijn lichaam en geest hadden al mijn energie nodig om de klachten op te vangen.
En eindelijk - op 44 jarige leeftijd - kreeg ik de geijkte verschijnselen van de overgang erbij: opvliegingen, hartkloppingen en nachtzweten. Mijn menstruatie bleef zelfs een maand weg. Daarna menstrueerde ik een jaar lang om de veertien dagen. Inmiddels slaat mijn mijn menstruatie ik steeds langere periodes over met tussendoor zo nu en dan een spotting.
Hè hè, eindelijk! Het was dus al die tijd toch de overgang.
Nu achteraf, weet ik dat mijn lichaam en geest gewoon rust en tijd en aanpassing nodig hadden om die ingrijpende hormoonverandering te ondergaan.

Sommige vrouwen reageren nu eenmaal heftig op hormoonveranderingen waardoor ze niet meer kunnen voldoen aan de eisen die omgeving en maatschappij aan hen stellen. Het is dan vaak nodig om enkele stappen terug te doen om te leren omgaan met de lichamelijke en geestelijke veranderingen die de overgang met zich mee brengt.
Dit heeft echt niets te maken met 'niet willen', maar alles met 'echt niet kunnen'.

Waarom ik deze site begonnen ben?

Er wordt gezegd dat vrouwen bang zijn voor de overgang.
Maar meestal komt die angst slechts voort uit onwetendheid. Het is toch logisch dat je een beangstigend gevoel krijgt als je niet weet wat je allemaal te wachten staat en hoe je er het beste mee om kunt gaan.
Daarom is goede, eerlijke informatie belangrijk.
Hoe meer je bekend bent met de verschijnselen die bij de overgang horen, des te minder angst hoef je er voor te hebben. Je kunt er dan nog wel tegen opzien, maar dat is toch wat anders. Zeker als je weet wat er met je lichaam gebeurt.

Het gaat om herkenning en erkenning bij de verschijnselen van de overgang. Daarom kan het ook belangrijk zijn dat je partner of anderen in je naaste omgeving weten wat jij doormaakt. Ze kunnen dan een steun voor je zijn als jij het moeilijk hebt.
Ik hoop dat op deze site vrouwen ook (h)erkenning krijgen van elkaar op het forum overgang. En dat vrouwen die thuis tegen onwetendheid en onbegrip aanlopen elkaar hier kunnen steunen in deze moeilijke, maar toch ook mooie periode van het leven.
Want het praten met lotgenoten, aan wie je ook al die vragen kunt stellen die jou momenteel bezig houden, maakt je eenzame strijd in ieder geval een flink stuk draaglijker.
Dat is tenminste mijn ervaring.

Charlotte

Overgang

Vervroegde overgang

Zo rond mijn 33e werd het voor mij duidelijk dat de overgang was begonnen. De menstruaties bleef weg, en in plaats van een positieve zwangerschapstest, waar we toch nog op hoopten, kwamen er opvliegers en zweetaanvallen. Ineens wist ik waar die hartkloppingen vandaan kwamen, die jaren daarvoor al waren begonnen. Ik had altijd wel rekening gehouden met een vroege menopauze; mijn moeder was ook nog erg jong was toen zij stopte met menstrueren.
De huisarts noch de gynaecoloog vonden het de moeite waard in te gaan op wat zij 'fantasieën' noemden.
Ik wist dat ze ongelijk hadden, maar ze brachten me toch in de war. Zij waren tenslotte dokter en zouden het wel beter weten.

Wonder boven wonder werd ik toch nog een keer zwanger zwanger. Een zwangerschap waar mijn lichaam het ontzettend zwaar mee had, maar gelukkig dit keer wel met goede afloop.
Na de bevalling kwamen dezelfde verschijnselen terug en bleef mijn menstruatie gewoon weer weg. 
Naar de huisarts durfde ik niet meer met mijn veronderstellingen. Die had eerdere keren iets te nadrukkelijk gelachen.
Bovendien had was ik door die zwangerschap aan mijn eigen overtuiging gaan twijfelen.

Twee jaar later kreeg ik een andere huisarts. De opvliegers en zweetaanvallen, vermoeidheid en gewrichtspijn waren er niet minder op geworden. Misschien merkwaardig, maar ik voelde me er toch goed bij. Veel beter zelfs, dan ik me in de tijd dat ik nog menstueerde ooit gevoeld heb. Waar ik veel meer last van had was dat ik niet geloofd werd in mijn omgeving. Een bevestiging zou dat misschien veranderen, hoopte ik toen nog.
Ik heb al mijn moed bij elkaar geraapt en de nieuwe arts verteld dat ik zeker wist dat ik in de menopauze was. Deze huisarts wilde wel een bloedonderzoek doen. Hoewel de uitslag van de eerste test dit al duidelijk aangaf, leek het hem nog steeds sterk dat het waar zou zijn.
Mijn eierstokken zouden het wel weer oppakken was zijn mening.
Hij geloofde mij niet en ik geloofde hem niet. Dus nog maar een paar een paar keer testen. De uitslagen waren duidelijk........

Zo begon ik met zeer veel tegenzin op mijn 36e aan hormoontherapie, waarvan ik weinig meer verteld kreeg dan dat ik echt niet zonder zou kunnen. Het angstbeeld dat mij werd voorgehouden van hartziekten en/of gebroken heupen voordat mijn kinderen groot zouden zijn, liet me weinig keus. 
Die tegenzin is ook nooit weggegaan, maar ik kon er niets meer mee. De hormonen, hielden me gevangen in een kunstmatige cyclus en onderdrukten niet alleen het lichamelijke veranderingsproces maar hadden natuurlijk evengoed invloed op mijn intuïtie, gevoel en geestelijke groei. In de 12 jaar dat ik hormonen slikte kon ik nooit meer eens lekker een keer huilen en ook niet eens ergens echt van genieten of écht rust nemen.

Hoewel ik relatief veel last had van de bijwerkingen, werden die door de huisarts gebagatelliseerd of ontkend.
Leeftijdgenoten herkenden het niet en door ouderen werd er geglimlacht. Mensen geloofden dikwijls niet eens dat je op mijn leeftijd al in de menopauze kon zijn. Enig begrip, steun of begeleiding bij mijn vervroegde menopauze was er nergens.

Na een jaar of 10 kreeg ik steeds meer last van gewrichtspijn, spierpijn en weer veel meer opvliegers en raakte emotioneel uit balans. De pillen hielden het niet bij en de het geestelijke bewustwordingsproces van de overgang kwam tevoorschijn. Ik kon weer huilen, en ik deed ook niet veel anders meer.
Opnieuw had het volgens de 'deskundigen' helemaal niets met hormonen of met overgang te maken. Ik zou overspannen zijn, overwerkt, oververmoeid. Dat laatste begon zeker ook een rol mee te spelen. Logisch, al die hormonenjaren waren tropenjaren geweest, een motor op mijn rug die me een tegennatuurlijk en geforceerd leven hadden laten leiden. Dat laat sporen na.

Het stoppen met de hormonen zorgde in het jaar daarna voor een heftige reactie, die opnieuw werd ontkend.

Ik ben nu inmiddels 6 jaar van de hormonen af, maar ik voel nog elke dag dat ik destijds met het hormoongebruik, onbewust en ongewild roofbouw heb gepleegd op mijn lijf, in de veronderstelling dat het 'beter' voor me was.
De gedachte, en inmiddels de wetenschap dat heel veel vrouwen dit wordt aangedaan vind ik afschuwelijk.
Het hormoongebruik was niet goed voor mij. Ik betaalde de prijs voor het 'gemak' van de maatschappij en mijn directe omgeving.

In de tijd dat de overgangsverschijnselen door de pillen heen weer aanwezig waren, ben ik gaan zoeken of er andere informatie bestond dan de standaard folderverhaaltjes en andere reguliere informatie die ik onderhand kon dromen, maar waar ik mezelf niet in herkende. Ik kwam terecht op deze website, die toen net geboren was en op internet nog bekend stond als "de Lotty-site". Stukje bij beetje vielen de puzzelstukjes op hun plek. Met terugwerkende kracht vond ik alsnog herkenning.

Herkenning die leidde tot de verbazing dat er zo weinig bekend wordt gemaakt en zoveel wordt verzwegen als het gaat om de vrouw in haar overgang, en deze voor de de samenleving zo bedroevend onbelangrijk is. Vooral over het grote taboe dat er rust op het erkennen van de geestelijke veranderingen die nou juist zo specifiek zijn voor de overgang.

Evenals Charlotte ben ik van mening dat er nodig iets aan de schrijnende onwetendheid over de overgang moet veranderen. Samen werken wij nu aan deze website.

Jeanne

Voor vragen over de overgang of her- en erkenning bij je overgang kun je terecht op het forum.
Om contact op te nemen met webmasters/initiatiefneeemsters, m.b.t. tot de website kun je mailen naar:

 

Informatie