Borstkanker en overgang

borstkanker overgang

Borstkanker is de meest voorkomende kanker bij vrouwen. Na het ontdekken van een knobbeltje kan de diagnose borstkanker inslaan als een bom.

Vrouwen die hormoongevoelige borstkanker hebben krijgen te maken met:
Operatie, chemokuren of bestraling en daarna met een behandeling van bijv. middelen die het natuurlijke oestrogeen remmen of tegengaan en op die manier de tumorgroei.

Vrouwen waarbij de borstkanker niet hormoongevoelig is krijgen te maken met operatie, chemokuren en/of bestraling.

 

" ....en als gevolg van de chemotherapie zult u ook in de overgang komen...."

Het verhaal van Elly

" ....en als gevolg van de chemotherapie zult u ook in de overgang komen...."

Het werd terzijde vernoemd in het gesprek met de Internist/Oncoloog. Ik schonk weinig aandacht aan deze opmerking. Overleven van de Borstkanker, was het enige wat ik voor ogen had. Gevolgen van de behandeling, ik stond er niet bij stil, wat voor keuze had ik?? Er was geen alternatief............ik was 38 en wilde leven (nov. 1996)

Tien dagen na de eerste FEC-kuur kreeg ik het warm en koud, voelde me helemaal niet lekker. Ik schoof het op de chemo-kuur. Ik was binnen een paar dagen zo kaal als een biljartbal geworden, dat het nogal wat in mijn lichaam veroorzaakte, was voor mij duidelijk. Het slapen werd een crime, dekbed open, dekbed dicht, warm, koud, zweten, het ging maar door.

Vóór ik de 2e kuur kreeg, vertelde ik dit aan de Internist. Ze stelde voor om bloed te laten prikken, ze wilde de hormoonspiegel bekijken. Het bloedbeeld liet zien dat de overgang er was, volledig!!

Ik ging voor de 2e FEC-kuur. Deze keer was de reactie nog heftiger, braken 24 uur lang elke 10 minuten. Tegelijk stond ik de opvliegers koelte toe te wuiven. Het was dubbelop, ik vond het niet eerlijk. Ik moest er om huilen.

Buiten de klachten van de behandeling, waren de klachten van de overgang ook niet mis. De opvliegers kwamen in een moordend tempo voorbij en tijdens die warme zomer, met een pruik op mijn hoofd, had ik het niet gemakkelijk. Er was geen weg terug, ik moest hiermee verder.

Mijn tumor was hormoonnegatief, toch heb ik 2 jaar lang een anti-oestrogeen (Tamoxifen) geslikt. Dit medicijn geeft ook de bekende overgangsklachten. Ik kreeg vanwege de agressiviteit van de tumor een zware dosis.

De klachten werden heftiger en het slapen ging steeds slechter. Ik was doodmoe. De Tamoxifen zorgde voor een geweldige gewichtstoename. Ik woog voor de behandeling 68 kilo, en bij 92 kilo bleef de weegschaal steken.

In mijn omgeving waren er vrouwen in de overgangsleeftijd, toch kon ik er met hen moeilijk over praten.

Reacties als:
  • maar je ziet er goed uit hoor"
  • "wees blij dat je nog leeft"
  • "ach ja, iedereen krijgt dit vroeg of laat"
  • "het hoort bij het vrouw-zijn"
  • "je kunt er toch medicijnen voor krijgen?"

Al die opmerkingen kwetsten mij enorm.
Het wás voor mij geen natuurlijk proces.

Na een paar jaar bleek dat het anti-oestrogeen, wat de borstkankercellen moest stoppen, bij mij baarmoederkanker had veroorzaakt.
Met spoed moesten baarmoeder en eileiders worden verwijderd.
Weer begonnen de opvliegers in alle hevigheid.

Sinds een halfjaar ben ik opvliegervrij.....denk ik......dacht ik.....Sinds een week word ik om beurten weer warm en koud met zweetaanvallen.
Ik weet het niet meer, begint dat gedonder nu weer overnieuw........

 

Deel deze pagina

Informatie